เช้าวันที่ 23 พฤษภาคม 2550 ผมมองผ่านหน้าต่างกระจกห้องพักไกลออกไป เห็นสายหมอกลอยพาดผ่านยอดดอยเบื้องล่าง ความรู้สึกบอกตัวเองว่า รู้สึกสดชื่น เหมือนเราทิ้งความสับสนวุ่นวายไว้ข้างล่าง อดอิจฉาผู้คนที่ดอยแม่สลองไม่ได้ ความสุขที่แท้จริง ค้นหาได้ไม่ยากนัก ทานอาหารเช้า (ข้าวต้ม น้ำชาร้อน) เสร็จเรียบร้อยขนสัมภาระขึ้นรถมุ่งหน้าสู่แม่สาย สุดยอดแดนสยาม ที่แม่สายพัฒนาการอำเภอแม่สาย (ทวีศักดิ์ พลจันทร์) มอบหมายให้ขุนแผน (ณรงค์พล ปันสีทอง) พัฒนากร หัวหน้าฝ่ายวิเทศสัมพันธ์ เป็นมัคคุเทศก์กิตติมศักดิ์ท่องแดนหม่อง ย่ำเท้ามองมะหน่อ พวกเรากระเป๋าเบาไปหลายคน (เพราะชอปปิ้งสินค้าเลียนแบรนด์) ทานอาหารกลางวันที่เทศบาลตำบลแม่สายเสร็จรีบล่ำลากลับถิ่นเดิมเมืองชอนตะวัน กว่าจะถึงบ้านและได้พักผ่อนหลับนอนก็เกือบ 24.00 น.
วันรุ่งขึ้น ขณะเหล็กกำลังร้อน เราจัดประชุมทีมทำงานของเขตเพื่อหาข้อสรุปการทำ K M ของเขต 12 ที่ประชุมมีมติให้ดำเนินการจัดเก็บความรู้จากเจ้าหน้าที่ทุกคน โดยใช้งานในหน้าที่ความรับผิดชอบเป็นแนวทางในการจัดเก็บความรู้ และให้กลุ่มงาน / ฝ่าย วางแผนการจัดการความรู้ของกลุ่มงาน / ฝ่าย โดยใช้พันธกิจ หน้าที่ ของกลุ่มงาน / ฝ่าย เป็นแนวทางจัดการความรู้
ผมเฝ้ารอดูการขับเคลื่อนการจัดการความรู้ของคนในเขตด้วยความหวัง และแล้วในวันที่ 25 พฤษภาคม 2550 ฝ่ายอำนวยการเริ่มขับเคลื่อน จัดให้มีการประชุมทีมงานและวางแผนจัดการความรู้ในฝ่ายของตัวเอง หลายคนในฝ่ายอื่นเริ่มขยับตัว บางคนเริ่มจัดเก็บความรู้ของตัวเองใน Web blog ผมแว่วเสียงสะท้อนผ่านสายลมจาก ส่ง เด็กดอย (บุญส่ง ทัศนา) ว่า กลับจากจัดการความรู้คราวนี้ เริ่มเห็น เริ่มรู้ ว่าเราควรจะเริ่มอย่างไร ใครแค่ไหน อย่างไร (ไม่รู้ว่าหมายความว่าอย่างไร) แต่ผมหวังว่าทุกคนในเขตเราจะเริ่มรู้ เข้าใจ และสามารถนำทักษะในการจัดการความรู้ไปจัดการความรู้ให้ตัวเอง งานของตัวเอง เป็นผู้เอื้ออำนวยกระบวนการเรียนรู้ที่ดี และสามารถถ่ายทอดเป็นพี่เลี้ยงให้แก่เจ้าหน้าที่ของจังหวัดและอำเภอได้ในที่สุด ไม่รู้ว่าหวังมากเกินไปหรือเปล่า